De zakdoekjesboom van de Oude Hortus

Zo'n tien dagen per jaar, in mei, lijkt deze boom behangen met honderden kleine witte zakdoekjes, of, zoals een andere naam het zegt, met een zwerm spoken die midden in een fladder zijn blijven hangen. Wat er eigenlijk bloeit, zijn paren flinke witte schutbladen, omgevormde bladeren en geen kroonbladen, die onder elk klein bloemtrosje hangen en op elk zuchtje wind bewegen. Davidia involucrata was voor de westerse plantkunde onbekend tot 1869, toen de Franse missionaris en natuuronderzoeker Armand David hem beschreef in de bergen van Midden-China. Daarna bleef hij nog tientallen jaren een zeldzaamheid in de tuinbouw, want zijn zaden kiemen berucht slecht en soms gebeurt er pas na twee winters iets. Het Utrechtse exemplaar, in de ommuurde tuin achter het Universiteitsmuseum, is een van de betrekkelijk weinige zakdoekjesbomen die Nederland op echte grootte heeft weten te krijgen en te houden, inmiddels hoog genoeg om ver boven het pad eronder uit te torenen. Buiten die twee weken in mei is het een onopvallende middelgrote boom met hartvormige bladeren, niets waarvoor een voorbijganger zou blijven staan. De tuin beloont precies dat soort geduld: kom op het verkeerde moment en je mist alles, kom in mei en je begrijpt meteen waarom iemand voor een boom een continent oversteekt.