De ginkgo van de Oude Hortus

Een ginkgo is zijn hele leven mannelijk of vrouwelijk, behalve deze. Hij is allebei sinds ergens in de 19e eeuw, toen een tuinman een vrouwelijke tak op de mannelijke stam entte, zodat de boom eindelijk de zaden kon dragen waar zijn soort om bekendstaat. De enting is nog altijd op de schors te zien, een zichtbare naad tussen twee geslachten op één plant, en het werkte. Deze ginkgo werd rond 1770 geplant in wat toen de medicinale werktuin van de Universiteit Utrecht was, en is inmiddels zo oud dat de onderzoekers van het Universiteitsmuseum hem mogelijk een van de oudste ginkgo's buiten Japan noemen. De soort had Europa nog maar net bereikt toen deze zaailing de grond in ging, ingevoerd uit een land waar de meeste Nederlandse botanici van die tijd nooit waren geweest, tientallen jaren voor de geboorte van Charles Darwin. De tuin eromheen was van 1723 tot 1920 een lescollectie van geneeskrachtige en nuttige planten. Toen verhuisde de plantkunde van de universiteit en bleef dit ommuurde stuk grond achter als wat het nu is: een stille historische tuin achter het Universiteitsmuseum, geen werkend laboratorium meer. De boom heeft dat hele doel overleefd. Voor een bezoek heb je een museumkaartje nodig, de prijs om naast iets te staan dat tientallen jaren ouder is dan de huidige grondwet van het land.