De taxus van de Oude Hortus

Alles aan deze boom is giftig, behalve het felrode vruchtvlees rond het zaad. Vogels eten dat graag op en laten het zaad zelf, het enige echt giftige deel, ongeschonden door hun lijf gaan, zodat het ergens anders terechtkomt. Die ene evolutionaire truc verklaart grotendeels waarom je overal in Europa taxussen naast oude kerken en in oude tuinen vindt: de vogels planten, de mensen krijgen de eer. Deze taxus staat al minstens 150 jaar in de oude botanische tuin van de Universiteit Utrecht, als deel van een lescollectie die zijn giftige naalden ooit gebruikte als levende les over geneeskrachtige en gevaarlijke planten, niet als exemplaar dat om zijn omvang of leeftijd werd gekoesterd. Taxussen groeien langzaam en worden in vrijwel elk opzicht oud; waar niemand ze stoort, halen ze geregeld eeuwen. Deze heeft zijn hele bekende leven een ommuurde, verzorgde tuin voor zichzelf gehad, zonder de stormschade of bouwdruk die de meeste stadsbomen korter laat leven. Hij staat rustig tussen de ginkgo en zeldzamere import uit China, makkelijk om voorbij te lopen zonder een tweede blik. Toch had hij technisch gezien iedereen kunnen doden die het verkeerde deel at, al lang voordat de bezoeker die dit leest geboren werd.