De paardenkastanje van de Witte Singel

Met 5,8 meter omtrek is dit de dikste paardenkastanje van Nederland, volgens de meting van het landelijke register van monumentale bomen zelf. Hij staat aan de rand van de Hortus botanicus met zijn wortels bijna in het water van de Witte Singel, en de notitie bij het register dateert hem op 1841, binnen een geregistreerde plantperiode van 1800 tot 1850. Aan de waterkant zit een holte in de stam, met ijzeren pennen erin om te voorkomen dat het overgebleven hout uit elkaar trekt, de standaardbehandeling voor een veteraan die over zijn eigen constructieve marge heen is gegroeid. Hij heeft een probleem dat elke paardenkastanje in Noord-Europa inmiddels deelt. De paardenkastanjemineermot, waarvan de rupsen het weefsel tussen de boven- en onderkant van een blad opeten, bereikte Nederland eind jaren negentig en kleurt het blad vanaf midden in de zomer bruin. Het ontsiert zonder meestal te doden, dus een kastanje ziet er in augustus veel slechter uit dan hij eraan toe is. Kom in mei, als de bloemkaarsen omhoogstaan en daar nog niets van begonnen is. Paardenkastanjes gingen in precies deze periode bij duizenden de Nederlandse steden in, vooral langs lanen en grachten, en bijna geen enkele haalde deze omvang. In september vallen hier de kastanjes, op een oever waar het water het rapen half voor je doet.