De geënte es van de Hortus

Deze es doet er al tweehonderd jaar over om zijn eigen ent langzaam op te slokken. Hij werd in 1818 geplant en geënt, vermoedelijk op ongeveer twee meter hoogte op de stam, waar de voeg de verdikking achterliet die enten altijd opleveren. Het Nederlandse woord voor die bobbel is slobbertrui, en bij deze boom is hij in de loop der decennia naar beneden gezakt. Het register houdt de daling van die verdikking bij: inmiddels zit hij aan de ene kant nog maar een paar decimeter boven de grond en aan de andere kant minder dan een decimeter. Mede door al dat opgehoopte weefsel noemt het register hem de dikste smalbladige es van het land. Fraxinus angustifolia komt uit Zuid-Europa en Noord-Afrika, droger en warmer land dan een botanische tuin in de Nederlandse kustvlakte, en draagt de familietrekken in een slanker jasje: blaadjes smaller en scherper toelopend dan de gewone es die langs elke sloot in de provincie staat. De geregistreerde plantperiode loopt van 1810 tot 1820, wat de boom iets ouder dan tweehonderd jaar maakt. De varenbeuk van de tuin ging hetzelfde jaar de grond in. De essentaksterfte trekt al twee decennia door Europa's essenpopulatie en doodt jong en oud, wat een gezonde veteraan van dit formaat de moeite van de omweg waard maakt.