De Eik in de Weide van Hoekelum

Een eik die in zijn eentje in een weiland staat, is een van de betrouwbaarste genoegens die dit land te bieden heeft, en hij staat er bijna altijd met opzet. Solitaire veldbomen werden gespaard of geplant om redenen die niets met uiterlijk te maken hadden. Schaduw voor het vee, een merkteken op een grens, een vast punt in een landschap waar er weinig van waren. Wat ze opleveren is een vorm die geen bosboom ooit krijgt: zware takken die laag uit de stam vertrekken en horizontaal uitlopen zo ver als het hout kan dragen, een kroon die veel breder is dan de boom hoog is, en open grond eronder. Deze heeft die ruimte sinds ongeveer 1830 tot 1840, in de weide voor Kasteel Hoekelum, terwijl zijn tweeling vlak bij het huis staat en er juist daardoor heel anders uitziet. Een vrijstaande eik van bijna tweehonderd jaar is ook een klein ecosysteem op zich. Oude eiken dragen meer soorten die van ze afhankelijk zijn dan welke andere boom in Noord-Europa ook, enkele honderden, de meeste in het dode hout en de spleten. De waarde zit dus in de delen die er verwaarloosd uitzien. Ga bij lage winterzon, als het hele geraamte vanaf de weg te zien is.