De rode beuk ten zuiden van de koepel in Vreugd en Rust

Bijna alle wortels van een volwassen beuk zitten in de bovenste halve meter grond, ongeveer zo breed uitgespreid als de kroon reikt. Sta onder deze boom en je staat er middenin. Die ondiepe wortelschijf is waarom oude beuken in druk bezochte parken vaak sterven aan niets dramatischer dan voeten: de grond raakt verdicht, lucht bereikt de wortels niet meer, en een boom die het bijna twee eeuwen heeft volgehouden verliest het van een kortere weg die dwars over het gras is ingesleten. Wie een parkbeuk onderhoudt, maakt zich eerder zorgen om de bodem dan om de takken. Dit is de zuidelijke van de twee rode beuken bij koepel nummer een in Park Vreugd en Rust. Het landelijk register geeft een aanplant ergens tussen 1830 en 1840, dus ruwweg 190 jaar, en die marge is een schatting van wanneer de boom erin ging, geen jaarringtelling. Het register is de enige bron die er een getal op plakt. Kom in een mastjaar en je hoort de boom voordat je ernaar kijkt. Beuken laten hun nootjes onregelmatig vallen in plaats van gelijkmatig, en na een zwaar jaar liggen de stekelige bolsters dik genoeg om onder je voeten te kraken. Het park ligt in Voorburg, onderdeel van Leidschendam-Voorburg, een korte rit ten oosten van Den Haag en geen wandeling erbinnen.