De iep binnen de Burcht

De meeste straatiepen van Nederland zijn er niet meer, gedood sinds de jaren zeventig door de ziekte die de naam van het land draagt. Deze staat er nog, boven op een kunstmatige heuvel die in de elfde eeuw is opgeworpen, midden in Leiden, binnen de ringmuur van de Burcht. Het landelijke register dateert de aanplant in het eerste decennium van de twintigste eeuw en geeft in dezelfde adem toe wat dat waard is: de periode is een schatting, er zijn geen historische gegevens bekend. Ruim 120 jaar oud dus, met de onzekerheid van het register er nadrukkelijk bij vermeld. Een Nederlandse erfgoedsite over het kasteel bevestigt wat er binnen de muren groeit, zonder iets te dateren: enkele monumentale bomen binnen de Burcht, twee beuken en een iep, die het inwendige zijn bijzondere karakter geven. Dit is de iep. Bomen als deze zijn tegenwoordig eerder onderhoud dan geluk. De overlevenden worden meestal bewust in leven gehouden, jaar na jaar met een schimmelwerend middel ingespoten, omdat een iep van dit formaat niet te vervangen is door gewoon een nieuwe te planten. De heuvel is ouder dan dit alles. Leiden kocht de Burcht in 1651 en maakte er een openbaar park van, wat het nog altijd is: gratis, op elk moment open, bereikbaar via een trap tegen de helling van de heuvel op. De beuken die de erfgoedsite noemt, staan daar met hem.