De zomereik van de Wijngaardtuin

De Wijngaardtuin is genoemd naar een kloosterwijngaard die hier in de zestiende eeuw werd geplant, grond die generaties lang onder religieuze cultuur bleef voordat de stad hem als openbaar park overnam. Aan het eind van de negentiende eeuw werd de tuin opnieuw ingericht, waarschijnlijk door L.P. Zocher, uit dezelfde dynastie van landschapsarchitecten die de Haarlemmerhout hertekende en binnen een paar decennia van dezelfde opdracht het Kenaupark aanlegde. Deze zomereik stamt uit die herinrichting, ergens rond 1870 tot 1880 geplant. Hij staat bij een beeld dat Ontmoeting heet, een van de recentere toevoegingen aan een tuin waarvan de eigen geschiedenis ruwweg vijf eeuwen teruggaat, naar wijnranken in plaats van eiken. Een klein stukje lopen verderop, in het naastgelegen Prinsenhof, groeit een treurbeuk uit ongeveer dezelfde periode op grond met een nog oudere kloosterlijke stamboom; samen vormen de twee tuinen een kleine, beloopbare strook van wat eerst helemaal kerkelijk land was, pas aan openbaar gebruik gegeven nadat de gebouwen die de muren rechtvaardigden waren verdwenen. De eik groeit in de open lucht, op elk moment gratis om naartoe te lopen, niet anders dan elke andere boom in een stadspark, behalve om wat er vroeger op de grond eronder groeide.