De moerascipressen van het Kenaupark

Zes moerascipressen groeien samen op de laagste, natste grond van het Kenaupark, en die plek is geen toeval. Taxodium distichum is een van de weinige naaldbomen die stilstaand water verdraagt, van nature thuis in de moerassen van het zuidoosten van de Verenigde Staten, en wie deze groep aan het eind van de negentiende eeuw plantte, kende de soort duidelijk goed genoeg om hem precies daar te zetten waar een gewone boom het moeilijk zou hebben. Naaldbomen zo in groepen zetten was een gewoonte van de familie Zocher, vader en zoon, de landschapsarchitecten die het Kenaupark in 1865 ontwierpen op de plek van de gesloopte Haarlemse vestingwerken, met de villa's rondom het park die in de jaren direct daarna verrezen. Het register voert de zes als één monumentale vermelding in plaats van als zes losse bomen, en beschouwt daarmee de groep als het beschermwaardige in plaats van een enkele stam, dezelfde logica als bij de platanengroep en de rode beuk van het Kenaupark ernaast. Moerascipres laat elk najaar zijn naalden vallen, wat een naaldboom niet vaak doet en in gematigde tuinen een zeldzaamheid is, dus die lage grond gaat van groen naar roestoranje en een paar weken later kaal. De groep staat in het open park, gratis, een paar stappen van de rode beuk van het Kenaupark en de platanengroep ernaast.