De treurbeuk van het Prinsenhof

Het Prinsenhof is al langer tuin dan Haarlem een vorstenhuis heeft om een park naar te noemen: een kloostertuin van voor 1477, toen het kerkhof van het klooster zelf de grond overnam, en in 1721 trok de officiële stadskruidentuin er in en bleef. Wat bezoekers vandaag doorlopen is een gemeentelijk plantsoen dat nog altijd een werkende kruidencollectie onderhoudt, met daarnaast een monumentale treurbeuk die aan het begin van de twintigste eeuw is geplant, een lijn van kloostergeneeskunde naar openbaar stadsgroen die de meeste Nederlandse steden niet zo zuiver op één perceel kunnen trekken. Treurbeuk is geen wilde vorm maar een gecultiveerde, Fagus sylvatica 'Pendula', met takken die naar beneden zijn geleid in plaats van naar het licht te reiken, waardoor de boom er zelfs in blakende gezondheid uitziet als een boom die halverwege een instorting is stilgezet. De tuin ligt op een paar tientallen meters van een kastanje en, iets verder lopen, van een eik in de naastgelegen Wijngaardtuin, allebei uit dezelfde reeks Haarlemse tuinen die op oude kloostergrond zijn aangelegd. Hij staat in de open lucht, gratis, op land dat al ruim vijf eeuwen op de een of andere manier in cultuur is, ook al heeft deze boom daar maar een klein deel van meegemaakt.