De gewone es van het Muinkpark

Europa raakt zijn essen kwijt, en juist daarom is een stam als deze de korte wandeling waard. Essentaksterfte, een schimmelziekte die uit Oost-Azië kwam en zich sinds de jaren negentig over het continent verspreidt, doodt jonge Fraxinus excelsior sneller dan de soort zichzelf kan vervangen. Deze meet meer dan drie meter omtrek en hoort bij de eerste generatie beplanting van het Muinkpark, de grond die het Gentse natuurhistorische genootschap in 1851 kocht en met dieren vulde. Het register noemt hem, de treurlinde en de ginkgo als drie overlevenden van dezelfde aanplant. De es is de onopvallendste van de drie en verreweg de nuttigste. Het hout splijt zuiver en buigt zonder te knappen, en daarom maakte Europa er eeuwenlang gereedschapsstelen, wagenwielen en roeispanen van, en daarom heeft niemand er ooit een geplant voor het uitzicht. Hij is ook de laatste boom in een park die in blad komt en een van de eerste die het weer loslaat, dus een flink deel van het jaar kijk je naar kale grijze takken en harde zwarte knoppen terwijl alles eromheen al groen is. De erfgoedinventaris dateert hem op een plantgeneratie en niet op een jaartal. Ruwweg anderhalve eeuw is de marge van het register zelf, niet de onze, en dichterbij is nog niemand gekomen.