De zwarte walnoot bij de Tolsteegbrug

Deze boom vergiftigt de grond eronder. Wortels van de zwarte walnoot lekken juglon, een stof die een lange rij planten binnen zijn bereik in de groei remt of doodt, en daarom geeft iedereen die er een erft de tomaten op. In zijn thuisland Noord-Amerika is hij bovendien de waardevolste houtsoort die er is, zoveel waard per stam dat dieven ze staand meenemen. Deze is 19 meter hoog met een stam van 332 centimeter omtrek, gemeten door de inventarisatie van Utrechtse monumentale bomen langs de grachten. Hij staat bij de Tolsteegbrug aan de zuidkant van de singel, naast het gebouw waar de universitaire opleiding bestuurs- en organisatiewetenschap zat. Het register dateert de aanplant ergens tussen 1870 en 1890, dus 136 tot 156 jaar geleden, en die marge is zo breed omdat niemand het jaar heeft opgeschreven. In de herfst laat hij van zich horen. De noten vallen in dikke groene bolsters zo groot als golfballen, en die bolster kleurt alles wat hem aanraakt diep bruin, een kleur die er pas na een week af is. Precies daarvoor werd hij als verfstof gebruikt, lang voordat iemand in Europa de soort aanplantte om naar te kijken. De noot binnenin is lekker en vraagt een hamer. De grachtroute langs de monumentale bomen van Utrecht eindigt bij deze boom, wat hem een redelijke plek maakt om te stoppen met lopen.