De eik van de Joodse begraafplaats aan de Scheveningseweg

Deze eik werd geplant op een begraafplaats die toen al anderhalve eeuw in gebruik was. De Joodse begraafplaatsen aan de Scheveningseweg dateren uit de jaren negentig van de zeventiende eeuw, aangelegd buiten de bebouwde stad omdat de Joodse gemeenschap van Den Haag daar haar doden mocht begraven, op grond aan weerszijden van de kaarsrechte weg die Constantijn Huygens dertig jaar eerder had laten aanleggen om de stad met de zee te verbinden. Het register dateert de eik op de jaren veertig van de negentiende eeuw, wat hem net geen twee eeuwen oud maakt. De Joodse begraafgewoonte laat een begraafplaats met rust zodra de graven er liggen, waardoor zulke grond vaak het minst veranderde stuk van een oude Europese stad is en de bomen erop opgroeien zonder het snoeien, graven en herplanten dat een park vormgeeft. Wat daarna kwam is niet het verhaal van de boom, maar wel dat van de grond. De Joodse bevolking van Den Haag telde voor de oorlog ongeveer zeventienduizend mensen en de meesten kwamen niet terug. De begraafplaatsen bleven bestaan. De eik staat binnen de muur, op een stille plek die niet elke dag open is, dus controleer de tijden voordat je de reis maakt.