De eik van de Koekamp

Willem van Oranje garandeerde het bos van deze eik persoonlijk het eeuwige leven, viereneenhalve eeuw voordat iemand eraan dacht de jaarringen van de boom zelf te tellen. In 1576, de Tachtigjarige Oorlog tegen Spanje was al aan de gang, tekende Oranje namens de Staten van Holland een akte die beloofde dat het Haagse Bos en de Koekamp daarbinnen nooit verkocht of voor hout gekapt zouden worden, een zeldzame zestiende-eeuwse natuurgarantie die opmerkelijk genoeg standhield. Deze eik, ongeveer 300 jaar oud en staand binnen het omheinde hertenkamp van de Koekamp, profiteert er rechtstreeks van: te jong om te hebben bestaan toen Oranje zijn belofte deed, maar geworteld in grond die door die belofte al ruim een eeuw beschermd was toen deze eikel viel. Edelherten en damherten grazen nog altijd om zijn voet, dezelfde functie die de Koekamp al eeuwen vervult, een werkend stuk platteland bewaard binnen een Europese hoofdstad in plaats van een themapark dat er een nabootst. Het geluk van het bos liep maar één keer af, en kort: tijdens de Duitse bezetting werd de helft ervan gekapt voor militaire doeleinden, een zeldzame onderbreking in een verder ononderbroken reeks bescherming die teruggaat op een belofte die een Nederlandse prins deed voordat zijn eigen oorlog gewonnen was.