De Hongaarse eiken van het Huijgenspark

De Hongaarse eik is een soort waar de meeste Nederlandse parkbezoekers langslopen zonder hem te herkennen, een grootbladige eik uit de Balkan en Zuidoost-Europa die Nederland alleen bereikt via bewuste aanplant in de negentiende en vroege twintigste eeuw en niet via een natuurlijk verspreidingsgebied. Deze groep van drie, door het register gedateerd op ongeveer 1900 tot 1910, staat aan de westkant van het Huijgenspark, een generatie jonger dan de platanen van het park maar uit dezelfde tijd van stedelijk groenbeleid die Nederlandse gemeenteparken vulde met soorten van over het hele continent. Het park zelf kwam in de plaats van een drukke buurt met pleisterplaatsen aan de oude weg naar Delft, en werd in 1873 vernoemd naar de veelzijdige geleerde Constantijn Huygens nadat de plek twee eeuwen lang de aanzienlijk minder vleiende naam Bogt van Guinea had gedragen. De bladeren van de Hongaarse eik zijn groter en dieper ingesneden dan die van de inheemse zomereik, de moeite van een blik van dichtbij waard voor wie de twee uit elkaar wil houden. De bomen staan in de openlucht, gratis, op korte loopafstand van de oudere platanen aan de overkant van hetzelfde groen.