De beuk van Le Grandbos

Niets aan de hoek van de Van Soutelandelaan en de Van Mojalenlaan kondigt een tweehonderd jaar oude boom aan. De beuk staat in een strook bos die Le Grandbos heet, een restant van het landgoedlandschap dat hier lag voordat Mariahoeve eroverheen werd gebouwd, en het register dateert de boom op de jaren twintig van de negentiende eeuw. Beuk doet twee dingen die de wandeling waard zijn. Zijn bast blijft zijn hele leven glad en grijs, waardoor een oude stam eerder als een zuil leest dan als een boom, zonder de diepe groeven die een eik van dezelfde leeftijd verraden. En hij houdt de herfst beter vast dan bijna alles wat er verder in een Nederlandse straat groeit: koperkleurig eind oktober, en dat tot in november, waarna het gevallen blad nog weken oranje op de grond blijft liggen. Eronder groeit vrijwel niets. Een volgroeide beuk neemt zoveel licht weg dat de bodem onder de kroon kaal blijft, en dat is van een afstand de makkelijkste manier om er een uit een gemengd bos te pikken. Op een meter of tweehonderd, aan de overkant van de Van Soutelandelaan, staat een eik van bijna dezelfde jaargang, dus dit is een omweg van tien minuten met twee bomen erin.