De Olifantsiep

Een vrachtwagen raakte een paar jaar geleden de olifantstak van deze iep, en die tak zit er nog, nu gedragen door een stut die de stad eronder zette om te voorkomen dat hij onder zijn eigen gewicht afscheurt. Amsterdam plantte deze tweestammige iep ergens tussen 1900 en 1915 op de Zeeburgerdijk, volgens gemeentelijke registraties en die van boombeschermers, die elkaar tegenspreken, en zijn bijnaam komt van een zware lage tak waarvan vroege buurtbewoners vonden dat hij op een slurf leek die naar de grond reikte. De stad heeft tienduizenden iepen, per hoofd van de bevolking meer dan bijna waar ook in Europa, een erfenis van het planten van iepen langs de grachten om hun tolerantie voor de vervuilde, natte bodem die een eeuw geleden bij open riolen hoorde. De iepziekte, die in de jaren twintig in Nederland voor het eerst werd vastgesteld en benoemd, vaagde in de decennia daarna enorme aantallen Europese iepen weg, en de Amsterdamse verzameling overleefde vooral dankzij een agressief bestrijdings- en veredelingsprogramma dat al tientallen jaren loopt en nog altijd doorgaat. De Olifantsiep, met een stamomtrek richting vijf meter, heeft een ziekte-epidemie overleefd, die aanrijding en de zware storm van januari 2018, en loopt elk voorjaar weer uit achter een laag hekje waar iedereen tegenaan mag leunen.