De Heimanseik

De oudste boom van Amsterdam stond de eerste negentig jaar in zijn eentje. Deze zomereik wortelde rond 1750, bijna een eeuw voordat Artis bestond, op een stuk grond waar later een dierentuin omheen werd gebouwd in plaats van andersom. Hij is de enige boom in het park die ouder is dan de instelling zelf, een echt overblijfsel met een bezoekersbandje dat hij nooit heeft aangevraagd. Orang-oetans gebruikten zijn onderste takken ooit als klimrek tijdens het buitenspelen, tot verzorgers besloten dat een eik van 275 jaar recht had op rust van slingerende primaten. Hij is genoemd naar Eli Heimans, de onderwijzer en veldbioloog die er in 1903 over schreef en de onopvallende stadsnatuur tot een onderwerp maakte dat op zichzelf bewondering verdiende. Zijn naam bleef aan de boom plakken zoals klimop aan een muur. In de stam groeien inmiddels twee zwammen, gewoon genoeg bij eiken van deze leeftijd, en boomverzorgers controleren hem elk jaar om te beoordelen hoelang de stam nog te vertrouwen is. Zomereiken kunnen zeven eeuwen worden, dus met 275 jaar is deze er strikt genomen nog jong. De Amsterdamse bodem laat zelden iets zo ver komen.