De rode beuk achter de Amershof

Hij staat bij de achteringang van een evenementenlocatie. Dat is een degradatie, en juist daarom is hij het bekijken waard. Een rode beuk die tussen 1880 en 1890 de grond in ging, is geplant door iemand die een tuin aanlegde. Niemand plant een rode beuk bij een dienstingang. Deze boom heeft dus de gebruikelijke reeks van een binnenstad doorlopen: een particuliere tuin, een nieuwe eigenaar, een gebouw dat over het grootste deel van de grond werd uitgebreid, en de boom die bleef staan op het restje dat de uitbreiding niet nodig had. Dat restje lag toevallig bij de achterdeur. Het is een gewoon verhaal, en het verklaart een opvallend groot deel van de grote oude bomen in elke Nederlandse binnenstad. De bomen die overleven, zijn zelden de bomen die gekoesterd werden. Het zijn de bomen die stonden waar niemand wilde bouwen. Wat je krijgt, is een volgroeide rode beuk op een klein, verhard plekje aan de Burgemeester De Widtstraat, donker en dicht en flink te groot voor zijn omgeving. Een goede les in wat de soort doet als alleen bestrating hem in toom houdt. Op zijn best in oktober en, om een andere reden, in april, als het nieuwe blad doorschijnend rood uitloopt voordat het donkerder wordt.