De taxus van het Bartholomeuskerkje

Een oorkonde uit 1286 is de eerste vermelding van het kerkje waar deze boom naast staat, en het kerkhof eromheen is sindsdien onafgebroken in gebruik. De negentiende eeuw was hard voor het gebouw: vanaf 1796 gedeeld door katholieken en protestanten, door beide verwaarloosd, in 1824 gesloten omdat het onveilig was, en pas gered toen koning Willem I geld voor het herstel gaf. De taxus stond er die hele tijd al. Het register wijst op een schilderij van Barend Cornelis Koekkoek uit ongeveer 1830 waarop het kerkje met deze boom ernaast te zien is, toen al met het voorkomen van een boom die er lang stond, en concludeert dat hij waarschijnlijk ouder is dan tweehonderd jaar. Dat is één bron die zorgvuldig redeneert en niet iemand die heeft gemeten, dus behandel de leeftijd ook als een redenering. Wat wel vaststaat is wat een taxus met tijd doet. Hij groeit langzaam, wordt vroeg hol en gaat daarna eeuwenlang door op het punt waar elke andere boom klaar zou zijn geweest, en dat is de reden dat taxussen en kerkhoven in Noord-Europa al duizend jaar gezelschap van elkaar houden. Het kerkhof is open, klein en stil, en de stichting die het beheert noemt het parkachtig. Dat is niet overdreven.