De Zocherbeuken

De twee mannen die deze begraafplaats aanlegden liggen er zelf begraven, en drie beuken dragen hun naam. Vader en zoon Zocher waren de landschapsarchitecten van het terrein aan de Kleverlaan, en twee begraafplaatsregisters plaatsen hun graven aan de oostkant, bij de Schoterweg. Het register voert op diezelfde plek drie beuken die bij elkaar staan onder één vermelding: Zocherbeuk. Of de bomen bij de graven zijn geplant of de graven tussen al staande beuken zijn gelegd, staat in geen enkele bron die we konden bereiken helder vermeld, en we gaan niet doen alsof dat anders is. Het register geeft een plantband van 1800 tot 1850, dus ruwweg 175 tot 225 jaar, een marge die ruim genoeg is voor beide versies. Wat niet ter discussie staat is wat ze met de grond doen. Een volgroeide beuk houdt zijn laagste takken laag en zwiept ze zijwaarts naar buiten, en drie samen maken één donkere kamer met een vloer van napjes en niets dat er groeit. Dat is de boom aan het werk: beukenblad geeft de diepste schaduw van alle Europese loofbomen, en eronder overleeft heel weinig. In november gaan de kronen samen koper. In februari, kaal, zijn de grijze stammen het mooiste op het pad. Er circuleert voor deze groep een omtrek van vier meter, en die hebben we niet kunnen bevestigen.