De kersenberk van de Oosterbegraafplaats

Zijn twijgen ruiken naar wintergroen, scherp en zoet: dezelfde olie die ooit birch beer en root beer op smaak bracht, voordat chemici leerden haar zonder schors te maken. Daar komt de Engelse naam vandaan. Betula lenta heet daar sweet birch, een van de weinige bomen waarvan de gewone naam een geur beschrijft in plaats van een uiterlijk. Het register van de Bomenstichting neemt hem op om dendrologische redenen, dezelfde als voor de Hongaarse eik, de amberboom en de Kaukasische spar die vlakbij op dezelfde begraafplaats staan: een mooi, ongewoon exemplaar, geen gedocumenteerde leeftijd. Deze heeft een flinke stam voor zijn soort, gemeten op 2,34 meter omtrek en zo'n 18 meter hoog, een maat die een onafhankelijke inventarisatie van de bomen op de begraafplaats bevestigt. Geen van beide bronnen noemt een plantdatum. De kersenberk komt van nature voor in de Appalachen en de loofbossen van het oosten van de Verenigde Staten, waar zijn sap ooit werd getapt en ingekookt, ongeveer zoals bij de suikeresdoorn, tot een stroop die vaag naar munt smaakt. In Enschede staat hij achter op het noordelijke hoofdpad van een begraafplaats uit 1899 die rijksmonument is: de vierde boom van dit ene stuk grond met een plek in het landelijke register. Weet iemand wanneer hij is geplant? Dan horen we het graag.