De zilveresdoorn van het Weizigtpark

Hij stond een halve eeuw in een weiland voordat iemand er een park om heen legde. Het Weizigtpark is voortgekomen uit het buiten van dezelfde naam, maar de hoek waar deze esdoorn staat hoorde helemaal niet bij de aangelegde tuin. Het was weiland, en het werd pas rond 1947 als park ingericht. Het register geeft de boom een plantperiode van 1890 tot 1900, wat hem in dat weiland zet, decennia voor de paden en de aanplant. Dat verklaart zijn vorm, als je erop let. Een boom die in open grond opgroeit met niets eromheen spreidt laag en breed en houdt zijn onderste takken, terwijl een boom die in bosverband opgroeit omhoog wordt getrokken, met een smalle kroon en een schone stam. De oude weilandbomen in een Nederlands park zijn meestal de brede. De zilveresdoorn is om twee dingen de moeite van het kennen. Het blad is in vijf smalle lobben ingesneden en aan de onderkant helder wit, dus de hele kroon flikkert bleek in de wind. En hij bloeit in maart, nog voor elk blad, in kleine rode en gele bundeltjes rechtstreeks op de kale twijgen, weken voordat er in het park iets anders ook maar iets doet.