De vijvercipres van het Weizigtpark

Een moerasboom uit het Amerikaanse zuiden staat rustig te gedijen bij de ingang van een Nederlands park, ruim een eeuw nadat iemand besloot dat een verwant van de cipres het risico waard was. De vijvercipres bij het oude koetshuis van het Weizigtpark ging ergens tussen 1890 en 1900 de grond in, wat hem ruim 125 jaar oud maakt en, volgens het bomenregister dat hem bijhoudt, werkelijk zeldzaam in Nederland: weinig vijvercipressen hebben hier zo lang kunnen groeien. Anders dan zijn verwanten in de moerassen van Florida en de Carolina's heeft hij geen overstroomde grond nodig om een Nederlandse winter door te komen, gewoon parkgrond bij het toegangspad. Het koetshuis erachter, in 1886 gebouwd voor het buiten dat later dit park werd, is maar een paar jaar ouder dan de boom, dus die twee zijn feitelijk naast elkaar oud geworden. Op ongeveer 350 meter afstand staat de zilveresdoorn van het park al op deze lijst, dus het Weizigtpark heeft nu twee inzendingen van twee werelddelen, decennia na elkaar geplant door mensen die hun bomen blijkbaar graag ongewoon hadden.