De zomereik van het Weizigtpark

Niemand heeft de jaarringen van deze eik geteld. Het landelijke register van monumentale bomen dateert hem tussen 1820 en 1830, en het kwam op die band door de ringen te tellen van de boom die ernaast stond, een van dezelfde generatie, nadat die was gekapt. De leeftijd van de eik, ruwweg 195 tot 205 jaar, is geërfd van een buurman die er niet meer is. Hij groeit in de bosstrook langs het spoor aan de rand van het Weizigtpark, ongeveer vijfhonderd meter van station Dordrecht. De gemeente heeft Weizigt in 2024 opnieuw ingericht, met nieuwe paden, ander water en andere oevers, en de strook langs het spoor draagt nog zijn volgroeide bomen. Daarmee is deze eik de derde halte van een wandeling die er al twee had: de zilveresdoorn staat op ongeveer 170 meter en de vijvercipres op ongeveer 265, alle drie binnen hetzelfde park en alle drie in het register. Zomereiken van twee eeuwen zijn in Nederland algemeen genoeg dat er zelden een bordje bij staat. Wat hier ongewoon is, is het papierwerk. Het register doet niet alsof het een meting heeft gedaan die het nooit deed: het schrijft op wiens ringen er geteld zijn, en dat die boom er niet meer is. Niemand heeft deze eik zelf onderzocht, dus de leeftijd blijft een band en geen jaartal.