De Kathedraal van Bomen in de Lomanstraat

Niemand heeft de bomentunnel van de Lomanstraat ontworpen. Toen de straat begin twintigste eeuw werd beplant als onderdeel van Plan Zuid, de uitbreiding van de stad naar het zuiden van architect Hendrik Petrus Berlage, deden de bomen aan beide trottoirs precies wat bomen tussen hoge woonblokken doen: ze helden naar het midden van de straat, op zoek naar het licht boven de gebouwen. Een eeuw van dat overhellen heeft hun kronen boven het wegdek tot één doorlopende groene tunnel in elkaar gehaakt, en de straat is nu een van de meest gefotografeerde van Amsterdam-Zuid, door mensen die eronder gelopen hebben de kathedraal van bomen gedoopt. Een hardnekkig buurtverhaal wil dat de bomen de houtnood van de oorlogswinter overleefden omdat er een Duits kantoor in de straat zat, wat het soort detail is dat te netjes klinkt om te kloppen en dat waarschijnlijk ook niet doet. Wat wel te controleren valt, is eenvoudiger: geef gewone straatbomen tientallen jaren en een smalle strook open lucht, en ze vinden vanzelf een manier om die te sluiten. Niemand in Amsterdam-Zuid hoefde er een kathedraal voor te planten. Die groeide er gewoon.