De populier van het Rijksmuseum

Deze populier werd geplant als architectuur. Het Rijksmuseum ging in 1885 open en de grond eromheen werd aangelegd als buitendependance van de collectie, gevuld met fragmenten die van gesloopte Nederlandse gebouwen waren gered: poorten, deuromlijstingen, een paviljoen. Begin twintigste eeuw ging er een rij Italiaanse populieren in om een van die historische poorten te omlijsten, en dit is er een van. Die keuze snap je op het moment dat je de boom ziet. Populus nigra 'Italica' spreidt nauwelijks. Hij groeit als een smalle zuil, en daarom werd hij twee eeuwen lang in rijen door heel Europa geplant om wegen te begeleiden, grenzen te markeren en vlak land een verticaal te geven. In een tuin vol geborgen stenen deuropeningen doet hij het werk van een pilaster. Het register zet de aanplant tussen 1910 en 1920, dus hij is ongeveer 110 jaar oud, en voor deze cultivar is dat een aanzienlijke leeftijd. Italiaanse populieren zijn snel, zachthoutig en kortlevend naar de maatstaven van de bomen op deze pagina, en de meeste die in datzelfde decennium elders in Europa werden geplant, zijn allang verdwenen. Deze stond er door de evacuatie van de museumcollectie naar schuilplaatsen buiten de stad in oorlogstijd heen, en door de tienjarige verbouwing die het gebouw uitkleedde en het in 2013 heropende, terwijl de tuin eromheen meer dan eens opnieuw werd ingericht. Gratis, met de tuin. De kant van de Jan Luijkenstraat is de rustige ingang.