De dijklinde van Tull en 't Waal

Schippers op de Lek stuurden vroeger op deze linde. Een bakenboom: één grote boom op een verder kale dijk is vanaf het water kilometers ver te zien en markeert een bocht in een rivier die er overal hetzelfde uitziet. Hij werd daarvoor geknot, op ruim drie meter hoogte afgezet, zodat hij een dichte kop van scheuten zou maken in plaats van uit te groeien. Wat er nu staat, laat zien wat er gebeurt als het knotten ophoudt. Uit de oude snoeiplekken is twintig meter kroon gegroeid, op een stam die daar nooit voor was gevormd. In 1943 werd de boom geraakt door een granaat. Hij herstelde goed, en dat is precies wat een linde beter kan dan bijna alles wat in dit land wordt geplant: zaag hem af, verbrand hem of beschiet hem, en hij komt terug uit wat er over is. Daarom zijn zoveel van de oudste bomen in Nederlandse dorpen linden en niet iets glamoureuzers. De Lekdijk is een werkende waterkering met een openbaar pad over de kruin, dus je bereikt de boom langs dezelfde lijn waarlangs de schippers hem lazen, alleen vanaf de landkant. Met 225 tot 275 jaar was hij al lang een herkenningspunt voordat de granaat hem vond.