De veteraanlinde van Clingendael

Deze linde is de laatste van een rij die ergens in de afgelopen drie eeuwen ophield een rij te zijn. Een achttiende-eeuwse tekening van de formele tuinen van Clingendael, aangelegd rond 1730, laat verschillende geleide linden zien in een strakke lijn, gesnoeid en op latwerk geleid tot de meetkundige vormen die de Nederlandse tuinkunst van die tijd mooi vond. Alle andere bomen uit die rij zijn verdwenen; deze bleef als enige over, en zonder de regelmatige snoei die hem ooit in het gelid hield heeft hij drie eeuwen lang een knoestige, onregelmatige vorm aangenomen die in niets meer lijkt op de nette rij waaraan hij ontsnapte. Die toevallige wildheid bleek er juist toe te doen. In 2019 was Den Haag de eerste Nederlandse gemeente die formeel een status voor veteraanbomen invoerde, overgenomen uit Engeland, die de laatste levensfase van een boom beschermt met een eigen hekwerk en zo min mogelijk ingrijpen in plaats van de gebruikelijke snoei van jongere exemplaren, en deze linde was de eerste boom in het land die hem kreeg. Die status erkent precies wat de boom nu waardevol maakt: geen netheid, maar het opgestapelde bewijs van drie eeuwen alleen staan, op een landgoed dat er meer dan eens omheen is herbouwd en herplant.