De plataan van de Arend Maartenshof

Dit hofje is gebouwd door een man met een reputatieprobleem. Arend Maartenszoon stond in Dordrecht bekend als een geldwolf. In 1625 zette hij 38 woningen neer voor de armen van de stad en hing er zijn eigen naam aan, de oudste vorm van reputatiebeheer die er bestaat, en vierhonderd jaar later heeft het gewerkt: de Arend Maartenshof staat er nog, wordt nog bewoond, en heet nog naar hem. De plataan kwam veel later. Met een plantperiode van 1810 tot 1820 ging hij de grond in toen het hofje al bijna twee eeuwen oud was. Dat is het gebruikelijke patroon voor een hofje. Eerst de gebouwen, dan de boom, zodra iemand besluit dat er midden op het pleintje iets moet staan, en daarna groeit die boom uit tot het enige wat iedereen zich werkelijk herinnert. Een hofje met een grote boom erin is een van de beste kleine ruimtes die Nederland voortbrengt: lage huizen aan vier kanten, een poort aan een drukke straat, en een plotselinge stilte. Dit is er een dat in gebruik is en geen museum, dus ga er zachtjes naar binnen. De bast schilfert af in crème en olijfgroene platen, en de bolvormige vruchten blijven de winter door hangen.