De Dalweg-eik

De meeste eikenverhalen gaan over lang leven. Dit verhaal gaat over waterhuishouding. De Dalweg-eik staat al bijna drie eeuwen geworteld op een helling waar het grondwater permanent vlak onder het oppervlak blijft, zodat de wortels ook in de droogste zomer nog water bereiken en de helling in de natste winter afwatert voordat de boom kan verzuipen. Dat ene toeval van de bodemgesteldheid verklaart een kroon van 35 meter breed, breder dan de meeste Nederlandse huizen hoog zijn, en een stam die in 2015 op ongeveer 6,2 meter omtrek werd gemeten, dik genoeg om mee te tellen bij de grootste eiken van het land. Een makkelijke weg naar boven was het niet: een beuk groeide ernaast op en later drong een zelf uitgezaaide aanplant douglassparren op, allebei licht wegnemend, waarop de eik jarenlang zijtakken heeft afgestoten. Aan de vitaliteit heeft dat niets veranderd. Geplant tussen 1700 en 1750, staat hij boven het wandelpad dat vanaf de Dalweg naar de Braamweg klimt, een van de rustigere hoeken van het landgoed Sonsbeek, Zypendaal en Gulden Bodem dat de gemeente in 1899 in zijn geheel kocht en nooit heeft afgezet. Een bordje ontbreekt. Je moet gewoon omhoogkijken terwijl je nog op adem komt van de klim.