De laatste iep van het Stationsplein

Na de opening van Amsterdam Centraal in 1889 werden er zo'n dertig iepen voor het station geplant. Daar staat er nog één van. De rest ging aan de iepziekte, die in de jaren twintig Nederland bereikte en daarna in het hele land iepen bij de honderdduizend doodde. De schimmel reist mee met de iepenspintkever en blokkeert de watervaten van de boom zelf, zodat een volgroeide iep binnen één zomer van gezond naar dood kan gaan. Het Amsterdamse iepenbestand, een van de grootste van Europa, kreeg zware klappen. Deze boom stond het allemaal door, op een van de drukste stukken grond van Nederland, en opnemers beoordelen zijn conditie nog steeds als redelijk. Hij teert ook niet op zijn verleden. Bij de laatste meting in 2022 was zijn stam ruim drie meter in omtrek, en er is vastgelegd dat hij er elk jaar iets meer dan een centimeter omtrek bij krijgt, wat een boom is die nog zaken doet en niet een die zich vasthoudt. Uit diezelfde opname van 2022 blijkt dat de stad jonge iepen op het plein eromheen heeft geplant. Als die aanslaan, komt het oude beeld voor het station langzaam terug en houdt deze op de laatste van wat dan ook te zijn, wat iedereen die erbij betrokken is liever heeft. Gratis, in de open lucht, zo de hoofddeuren van het station uit. Trams, fietsen en de hele stroom van het station gaan er op een paar meter langs, en bijna niemand kijkt omhoog.