De moerascipres bij de Monnikendam

De oudste boom van deze tuin staat er niet meer. Een rode beuk uit 1750, door de Bomenstichting gerekend tot de twintig oudste bomen van het land, stond achter de Monnikendam tot hij werd gekapt. De cipres aan de overkant van het water staat er nog, en drie afzonderlijke bronnen zijn het eens over het jaar waarin hij werd geplant: 1830. Die overeenstemming is het noemen waard, want ze komt bijna nooit voor. Het landelijke bomenregister, een stadsnatuurwandeling met banden met Wageningen en het bomenwandelingboekje van de gemeente zelf zetten alle drie een Taxodium distichum in deze particuliere tuin, en geven alle drie hetzelfde plantjaar. Dat maakt de boom ongeveer 190 jaar oud. Het is een conifeer die zich gedraagt als een loofboom. In zijn thuisgebied, de moerasbossen van het zuidoosten van Amerika, staat hij in stilstaand water en duwt hij houtige knieën omhoog door de modder. Hier kleurt hij in november roestrood, laat hij elke naald vallen en ziet hij er de hele winter dood uit, tot hij laat in het voorjaar weer uitloopt. Achter hem ligt de Monnikendam zelf, de waterpoort van de tweede stadsmuur, gebouwd rond 1400 en nu een restaurant. De tuin is particulier en je kunt er niet in. Je bekijkt de boom vanaf de Zuidsingel of vanaf de brug, precies zoals de natuurwandeling hem beschrijft: links van het water, een oude cipres.